Γιατί απαντάμε ότι είμαστε καλά, όταν μας ρωτάνε τι κάνουμε, ακόμα και αν αισθανόμαστε άσχημα; Γιατί έχουμε την ανάγκη να πούμε ψέματα, ακόμη και για τα πιο ασήμαντα θέματα; Τι κερδίζουμε με αυτό; Μήπως με τον τρόπο αυτό, κρύβουμε τα προβλήματά μας και τις αδυναμίες μας από τους άλλους και συνεχίζουμε να ζούμε μέσα στην ψεύτικη φυσαλίδα που οι ίδιοι χτίσαμε για εμάς; Και γιατί ψάχνουμε συνέχεια την έγκριση και την αποδοχή των άλλων για το κάθε τι;
Βλέπουμε συνεχώς τους ανθρώπους να αγχώνονται και να βασανίζονται για πράγματα που δεν καταλαβαίνουν ή που δεν έχουν σημασία και αισθανόμαστε σαν να τους παρακολουθούμε πίσω από ένα τζάμι, πίσω από το οποίο δεν φαινόμαστε. Το χειρότερο είναι να μην μπορείς να τους βοηθήσεις, όχι επειδή υπάρχει το τζάμι που στέκεται εμπόδιο ανάμεσα από σένα και τους υπόλοιπους, αλλά επειδή δεν ξέρεις τι είδους παρέμβαση χρειάζεται, για να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Μήπως, μερικές φορές, δεν θέλει κάποια παρέμβαση;
Πολλές φορές είμαστε έτοιμοι να δώσουμε συμβουλές σε κάποιον που έχει σοβαρό πρόβλημα, χωρίς να βλέπουμε την πλήρη εικόνα της περίπτωσης. Δίνουμε συμβουλές, ενώ δεν έχουμε βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση και κρατάμε αρκετή απόσταση, έτσι ώστε, αν η συμβουλή μας κάνει τα πράγματα χειρότερα, να "την βγάλουμε καθαρή". Πως όμως μπορούμε να συμβουλεύουμε τους γύρω μας, για πράγματα πάνω στα οποία δεν έχουμε γνώση και εμπειρία; Πως μπορούμε να τους βοηθήσουμε;
Πολλές φορές όταν δεν ξέρουμε πως να βοηθήσουμε, αρχίζουμε να ψάχνουμε για υπαίτιους. Είμαστε πάντα έτοιμοι να ρίξουμε το φταίξιμο σε οποιονδήποτε εκτός από εμάς, αρκεί να βγάλουμε τα απωθημένα μας και τα κόμπλεξ μας προς τα έξω. Σπάνια θα παραδεχτούμε τα λάθη μας, ειδικά μπροστά σε κόσμο. Όταν πρόκειται όμως, για τα λάθη των άλλων, είμαστε πάντα πρώτοι στο να τους "καρφώσουμε στον τοίχο" με την πρώτη ευκαιρία και να πούμε: «Να, δείτε τι κάνουν!». Και όταν οι άλλοι το δουν, θα αρχίσουν να και αυτοί με τη σειρά τους να κάνουν το ίδιο. Όλοι μαζί, βρίζοντας και δείχνοντας με το δάχτυλο ανθρώπους με ελαττώματα, κρατώντας αρκετή απόσταση, για να μην μας πάρουν τα "σκάγια". Είμαστε τόσο δειλοί, που ακόμα και τους δικούς μας ανθρώπους θα προδώσουμε, όταν υπάρχει κίνδυνος να γίνουν φανερές οι δικές μας αδυναμίες. Όταν όμως είναι όλα "καλά", τότε είμαστε όλο αστειάκια και χαμόγελα. Ούτε δαχτυλάκι δεν θα σηκώσουμε, σε περίπτωση που τα ίδια λάθη τα κάνει κάποιος με τον οποίο έχουμε καλές σχέσεις. Αρκεί να μη μας επηρεάζουν τα λάθη αυτά. Εξάλλου, αν χαλάσουμε τις σχέσεις μας με τους "φίλους" μας, τότε μαζί με ποιον θα κατηγορούμε τους άλλους για τα λάθη τους;
Μας αρέσει επίσης, να συμφωνούμε μαζί με άλλους σε οτιδήποτε. Ειδικά όταν βρούμε κάποιον με τον οποίο έχουμε κοινές απόψεις και όταν αυτός ο κάποιος έχει ένα κύρος στην κοινωνία ή σε μια ομάδα ανθρώπων, τότε είμαστε έτοιμοι να αγνοήσουμε τα λάθη του και τα ελαττώματά του, αρκεί να μην χαλάσουμε τις σχέσεις μας. Από ένα σημείο και μετά, δεν έχει πλέον μεγάλη σημασία, το αν αυτά που λέει είναι σωστά ή όχι. Σημασία έχει να συμφωνούμε. Ακόμα και αν βρεθεί κάποιος άλλος, που απλά θα επαναλάβει αυτά που λέει ο "αρχηγός" και θέλει να τα προωθήσει, είναι πολύ πιθανόν να δεχτεί επίθεση από αυτούς που υποτίθεται πως συμφωνούν μαζί του. Αυτό θα συμβεί, επειδή αυτούς τους ανθρώπους δεν τους ενδιαφέρει πλέον, τόσο πολύ το μήνυμα, όσο ο αγγελιοφόρος. Θα κάνουν τα πάντα, για να διατηρήσουν τις σχέσεις τους σε ένα καλό επίπεδο, απωθώντας όλους τους άλλους στην άκρη. Μόνο και μόνο, για να νιώσουν την αποδοχή τους και την συμπάθειά τους, λόγω της ανεξέλεγκτης ζήλιας τους.
Αυτή η προσκόλληση σε ανθρώπους και αυτός ο εγωισμός, μας έχει κάνει να αδιαφορούμε για πράγματα ή ανθρώπους που δεν μας αφορούν άμεσα. Πόσες φορές όμως, θα βγούμε εκτός της βολικής φυσαλίδας μας, για να βοηθήσουμε κάποιον; Μπορούμε να δώσουμε τον έναν από τους δυο χιτώνες μας, στον συνάνθρωπό μας; Ή προτιμάμε να τους κρατήσουμε και τους δύο, σε περίπτωση που αυτός που φοράμε σκιστεί;
Όλοι ψάχνουν για νέες λύσεις, για να σώσουν τον κόσμο από την μιζέρια και την εξαθλίωση, ενώ οι απαντήσεις είναι ολοφάνερες. Είναι σαν να καθόμαστε στην πηγή και να περιμένουμε από κάποιον να μας προσφέρει ένα ποτήρι νερό. Ψάχνουμε για κάποια κρυμμένα μυστικά, που θα μας δείξουν τον δρόμο για την σωτηρία, ενώ η σωτηρία περιμένει εμάς να πάρουμε την σωστή απόφαση. Περπατώντας στο σκοτάδι, σκοντάφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον και ζητάμε οδηγίες, ενώ έχουμε τον φακό στο χέρι.
Ίσως μας αξίζουν όλα τα βάσανα και όλες οι στεναχώριες και όλα τα άγχη που στηρίζουν τα θεμέλια αυτού του κόσμου και δεν τον αφήνουν να γκρεμιστεί. Θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο και τον τρόπο που λειτουργεί, αλλά τον εαυτό μας φοβόμαστε να τον αντικρίσουμε και να δούμε, μήπως αυτός είναι που χρειάζεται αλλαγή. Βλέπουμε τα άπειρα στραβά όλου του κόσμου, αλλά τα δικά μας στραβά τα κάνουμε στην άκρη, μη τυχόν και βγουν στην επιφάνεια και τα δουν αυτοί, τους οποίους ονομάζουμε φίλους και συγγενείς. Τους δικούς μας ανθρώπους. Νομίζουμε πως η γνώμη τους μετράει και προσπαθούμε να κάνουμε τα πάντα, για να τους κάνουμε να συμφωνήσουν μαζί μας, έστω και με το ζόρι.
Ο κόσμος πάει από το κακό στο χειρότερο, όχι επειδή οι "κακοί" πολιτικοί ακολουθούν τις εντολές της Νέας Τάξης, όχι επειδή οι τζιχαντιστές αποκεφαλίζουν χριστιανούς, όχι επειδή οι ανώμαλοι βιάζουν μικρά παιδιά, αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε τα κότσια να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να δούμε την αλήθεια κατάματα. Φοβόμαστε την αλήθεια, επειδή η αλήθεια μπορεί να βγάλει όλα μας τα μυστικά στη φόρα και να μας αφήσει γυμνούς. Και γι'αυτό την μισούμε και προσπαθούμε να την αποφύγουμε πάση θυσία. Βολευόμαστε με πράγματα, όπως η οικογένειά μας, το σπιτάκι μας, η δουλίτσα μας και οι φίλοι μας, για να κρυφτούμε ανάμεσά τους και να μείνουμε κρυμμένοι από την αλήθεια.
Όπως λέει όμως και το τραγούδι, "ανάμεσα στα βελούδινα ψέματα, υπάρχει η αλήθεια που είναι σκληρή σαν ατσάλι". Οπότε, μάλλον έφτασε ο καιρός να αρχίσουμε να κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις και να ετοιμαστούμε για τις σκληρές απαντήσεις, που μπορεί να ταρακουνήσουν ολόκληρο τον κόσμο μας και να μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε, πως τα πράγματα τελικά δεν είναι έτσι όπως τα φανταζόμασταν. Ήρθε η ώρα να ξεβολευτούμε από αυτά που μας προσφέρει ο προσωρινός αυτός κόσμος και να αμφισβητήσουμε όλα όσα έχουμε μάθει κατά την παραμονή μας εδώ. Καιρός να αφήσουμε τον εγωισμό μας στην άκρη και να ρωτήσουμε επιτέλους «Γιατί;» και όχι «Γιατί εγώ;».
Mr. Fantastic
from The Secret Real Truth http://ift.tt/2aXKX5K
via IFTTT
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου